மணி மூன்று பதினான்கு. அலாரம் இன்னும் அடிக்கவில்லை. அதற்கு முன்பே விழிப்பு வந்துவிடுகிறது. உடல் சில இரவுகளைத் தானாகவே வெட்டி எறிந்துவிடுகிறது. எந்த நொடியிலிருந்து தூக்கம் பயனற்றதாக மாறுகிறது என்பதை அது தனியாகத் தீர்மானித்துவிடுகிறது.
மேலே விசிறி சுழன்றுகொண்டிருந்தது.
உஷ்.
உஷ்.
உஷ்.
டக்.
ஒவ்வொரு சுற்றிலும் ஒரு சிறிய தடுமாற்றம். அதன் அச்சு தளர்ந்துவிட்டது. இன்னும் சில வாரங்களில் இந்த வாடகை வீட்டைக் காலி செய்துவிட்டு வேறு இடத்துக்குப் போக வேண்டும். இந்த விசிறி இங்கேயே இருக்கும். வேறொரு மனிதன் இந்த அறையில் படுத்து, இந்தச் சத்தத்தைக் கேட்டு, இதே மூன்று பதினான்குக்கு விழிப்பான். அவனுக்கும் இந்த விசிறிக்கும் எந்தச் சம்பந்தமும் இருக்காது, எனக்கும் இந்த விசிறிக்கும் இப்போது இல்லாததைப்போல.
ஆத்விகாவின் கை என் நெஞ்சின் மேல் கிடக்கிறது. தூக்கத்திலிருக்கும் மனித உடலின் எடை குறைந்துவிடுகிறது போல. அவள் கையின் வெப்பம், சில்லிட்ட அறைக்குள் அந்நியமாக, கோழிக்கறியின் சூடு போலத் தட்டுகிறது.
நல்ல எழுத்து. சூழலை நன்கு விவரித்திருக்கிறது.