Author - பா. ராகவன்

மயிலாள்! பொன்னைக் கண்டு பூரிப்படையாதே. சர்ப்பத்தின் நஞ்சே பொன்னாகியிருக்கிறதென்பதை எண்ணிப் பார்.

வேட்டனே, மீண்டுமொரு முறை சார்வாகன் உன்னை நெருங்கித் தொடும்போது சிறிதளவு உன்னைத் திறந்து காட்டு.

சார்வாகன் தனது தவத்தில் என்னைக் கருதி, என் சிந்தையை நெருங்கியிருக்கிறான். என்னைத் தாக்கிய வெப்பமென்பது அவனது தவமன்றி வேறில்லை.

சார்வாகன் நமது கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகிச் செல்கிறானென்றால் நமது இருப்பின் மூலம் ஆட்டம் காண்கிறதென்று பொருள்.

நீ கண்டதொன்றை உன் வழியாக நான் காண வழியுண்டா என்று பார்க்கவே உன்னை இத்தவத்தில் அமர்த்துகிறேன்.

மனிதனுக்கு அவனது சுயத்தையன்றி வேறொன்று பெரிதல்ல தத்தனே. சுயத்தைச் சிவமெனக் கருதுவதுகூடத் தன்னைக் கடவுளாக எண்ணி இறுமாந்திருப்பதற்குத்தான்.

உண்மையென நீ ஏந்திச் சுமக்கும் எது ஒன்றும் மாயை படராததல்ல. மாயை விலக்கிய பூரண உண்மையை உனக்கு நான் காட்டுவேன்.

நான் ஏன் தவமிருக்க வேண்டும்? தவிர, எனக்குத் தவமெல்லாம் தெரியாது, புரியாது. பழக்கமும் இல்லை. அவசியமும் இல்லை.

தோன்றும் அனைத்துமே இயற்கையின் துகள்கள்தாம். அனைத்தையும் கடக்க முடியும்போதுதான் தோன்றாது துலங்கும் துகளைக் கண்டறிய முடியும்.

மக்களைத் தன்னிச்சையாகச் சிந்திக்க விடாமல் எதிலும் எல்லாவற்றிலும் எதற்காக ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள், வர்க்க பேதங்கள்?