Author - பா. ராகவன்

என் மாணாக்கன் வேட்டன் எறிபத்தன் என்பானைச் சோழனின் அவைக்கு அனுப்பி வைத்தேன். சென்றவனைக் குறித்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

உன் மாமன்னன் தனது குருவெனச் சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறான் அல்லவா? அந்தக் கருவூர்ச் சித்தர்தாம் எனக்கும் குரு.

சட்டென ஒரு நொடியில் அவன் தனது இருளின் பூரணத்துக்குள் இருந்த ஒளிக் கீற்றைக் கண்டறிந்து கைப்பற்றினான்.

அன்று திறக்காத இவ்வாயில், இன்று திறக்குமானால் இதன் வழியே நானிருந்த என் தாயின் கருவறையைச் சென்றடைவேன்.

பகுத்துணரத் தெரியாத மனம் தவறான கோலங்களை வரைந்து காட்டுகிறது. சிதைவுற்ற சிந்தை, தவறுகளை நம்ப ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

சிவமோ இன்னொன்றோ. மூடி வைக்கப்படும் உண்மை எப்போதும் அப்படியே இருந்துவிடுவதில்லை. முகில் விலகும்போது பரிதி துலங்கியே தீரும்.

நான் உலகைக் காக்கும் ஈசனின் அடிமண். என்னையே ஏந்தி உன் மீது விட்டெறிந்து சொல்கிறேன் கேள். பிஞ்சு மனங்களில் நஞ்சைச் சேர்க்காதே.

சிவனுக்குக் கட்டினாலும் எவனுக்குக் கட்டினாலும் கட்டுமானப் பணி உடலினை உறுதி செய்யும் அல்லவா?

மதமோ, கடவுளோ, மற்றதோ தளையென உள்ள அனைத்தையும் தகர்ப்பதொன்றே சிந்திக்கவல்ல மனிதனின் இருப்புக்கு சாரம்.

அது உன் இருப்பிடத்தை எனக்குச் சுட்டிவிட்டது. இனியென்ன? உன் அத்தனைச் செயல்பாடுகளும் ஆதியோடந்தமாக என்னை வந்தடைந்துவிடும்.