நாள்தோறும்

உன் எண்ணம் உதவாது வேட்டனே. சதயமென்பது ஒரு கண்கட்டு. நிகழவிருப்பது அதற்கு முன் நட்சத்திரத்திலேயே என்பதைத் தெரிந்துகொள்.

முந்நூறாண்டுகளாக வாழ்ந்துகொண்டிருக்கும் ஒருவனோடு மனிதர்கள் வசிப்பார்களா? நெஞ்சடைத்து இறந்துவிட மாட்டார்களா?

பரிணாமத்தில் பின்னோக்கிச் செல்லும் ஒரு கூட்டத்தில் வியக்க எனக்கு ஏதுமில்லையப்பா. வெறும் மனிதனாக இருப்பதினும் சுகம் இன்னொன்றில்லை.

மண்ணில்தான் வாழ்கிறோம். நிலத்தில் பாதம் பதித்தே நடக்கிறோம். மனிதர்களாக மட்டுமே இருந்துவிட்டுப் போவதில் என்ன சிக்கல்?

எல்லாம் தெரிந்து என்ன ஆகப் போகிறது? தவிர, உன் மகிழ்ச்சிக்கு ஊறு செய்யக்கூடிய எது ஒன்றையும் நீ அறிய விரும்புவதில்லை அல்லவா?

சிந்தைப் புழுக்கமே குற்றங்களின் ஊற்றுக் கண். ஒரு குற்றம் இன்னொரு குற்றத்துக்கு நம்பிக்கையளிக்கிறது.

காணாத ஒன்றையோ உணராத ஒன்றையோ நீ நம்பவும் ஏற்கவும் மாட்டாய். நீ எப்போது விரும்பினாலும் அவளது சிந்தையை உனக்கு நான் திறந்து காட்ட இயலும்.

முதல் முயற்சியை இங்கே தொடங்கென்று நிருதி எனக்கு ஆணையிட்டாள். ஆயின் இறுதிப் போர் இதுவென என் உள்ளம் எச்சரிக்கிறது.

இன்று, இந்நொடி முதல் தோற்றத்தில் மட்டுமன்றிச் சிந்தை அளவிலும் நீ ஐந்தறிவுடனேயே காலமெல்லாம் இருக்கக் கடவாய்.

உயிருள்ளவரை உண்மையைப் பேசுவேன் என்று சொல்லாதே; உண்மையே உன் உயிராக இருக்க வேண்டுமென்று நினைக்க வேண்டும்.

சொல்லி வைக்கப்பட்ட ஆயிரமாயிரம் தத்துவங்களில் நமக்குகந்த சிலவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்துக்கொண்டு, அதையே நமது சித்தாந்தம் என்கிறோம்.

மாமன்னர் கட்டிக்கொண்டிருந்த ஆலயத் திருப்பணிகள் நிறைவடைந்துவிட்டன. சித்திரை சதயத்தன்று குட முழுக்கெனக் கருவூரார் குறித்துக் கொடுத்துவிட்டார்.

பெயருள்ளோர் எல்லாரும் என்ன சாதித்தார்கள்? பெயரற்றவனாகக் காலமெல்லாம் உன் செயலினால் நீ நிலைத்திருப்பாய்.