நாள்தோறும்

சார்வாகனே, நீ சிந்திக்கிறாய், உன் சிந்தை உன் கட்டுக்குள் உள்ளதென்பதே எங்களுக்குப் போதுமானது. அதனினும் மகிழ்ச்சி இன்னொன்றில்லை.

இன்று சொல்வதை எப்போதும் மறவாதே. என்றைக்கு உன் குருவை நீ காண்பாயோ, அன்றைக்கு அவர் உன் சிரத்தில் ஏறி அமர இடம் கேட்பார்.

சிற்பி மாறியதால் சிற்பம் மாறிப் போனது வேட்டனே. ஆனால் அசுவத்தாமன் அளித்துவிட்ட வரம் எப்படி மாறும்?

ஒவ்வொருவருக்கும் ஒவ்வொரு நியாயம். ஒவ்வொரு நியாயத்துக்கும் ஒரு முகம். முகங்களில் அழகானவை, அழகற்றவை என்ற பாகுபாடில்லை.

சாகும் தறுவாயில் அவள் என்ன சொன்னாளென்று அறிய விரும்பினேன். அதனை அறிந்தேன். அவளது மரணத்துக்குக் காரணமானது வேட்டனே என்றறிந்தேன்.

வன்மம் வீரியமிழக்கும் இடத்தில் அன்பு செழிக்கிறது. அன்பு செழிக்குமிடத்தில் அறம் தழைக்கிறது. அறமென்பது உண்மையின் செயல் வடிவம்.

எவனும் எவனுக்காகவும் எதையும் எழுதி வைப்பதில்லை. அவனவன் வாழ்க்கை அவனவன் செயலால் நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. நானறிவேன் சித்தரே.

உனக்குச் சாகா வரமளித்தவர் அவரல்லர். பிறகு? உன்னைச் சேயோனாக வரித்துக்கொண்ட வேட்டன் எறிபத்தன்.

விதிக்கப்பட்ட எது ஒன்றையும் மாற்றும் வல்லமை மனித குலத்துக்கு இல்லையென்பதே நியதியெனில் இது உன் விதியென அறியக் கடவாய்.

சிவம் எதுவென நானறியேன். சிவமென ஒன்று இருக்குமானால் பாகுபாடென ஒன்று அதற்கு இராதென நிச்சயமாக நம்புகிறேன்.

எனது அழியாப் பெருங்கனவுகளை நனவாக்கிக்கொள்ள கூர் மழுங்காத ஆயுதமாக அவனையே நான் பாதுகாத்து வைத்திருந்தேன்.

சார்வாகனைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்த தங்களால் இன்னொரு சாதாரண மானிடனைக் கண்டறிந்து செலுத்த இயலாதா?

உங்களுக்குச் சாகாவரமளித்த ஒரு சித்தருக்கும் ஜீவ சமாதிதான் இறுதியென்றால் அவர் அளித்த வரம் மட்டும் எப்படித் தழைக்கும்?