பால்கனியில் நின்று அம்மாவிடம் மொபைலில் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போது அனிதா அதைக் கவனித்தாள். லேசாய் திடுக்கிட்டாள். கிரில்லுக்கு வெளியே கம்பியில் காயப்போட்டிருந்த பச்சைப் புடைவையைக் காணோம். ‘ஒரு நிமிஷம்மா’ என்று சொல்லிவிட்டு அவசரமாக மொபைலை வாஷிங் மெஷினின் மேல் வைத்துவிட்டு பால்கனியின் சிறிய கிரில் கதவைத் திறந்தாள். வெளியே எட்டிப்பார்த்தாள். புடைவை இரண்டாவது ஃப்ளோரின் துணிக்கொடியில் அபத்திரமாகத் தொங்கிக் கொண்டிருந்தது. காற்றடித்தால் கீழே விழுந்துவிடும் அபாயத்தில் இருந்தது.
பச்சைப் புடைவை
இதைப் படித்தீர்களா?
சார்வாகனைச் செலுத்திக்கொண்டிருந்த தங்களால் இன்னொரு சாதாரண மானிடனைக் கண்டறிந்து செலுத்த இயலாதா?
பேசும்முன் ஒருகணம் நிறுத்துங்கள். இந்தப் பேச்சு அவசியமா, இந்த நேரம் இதற்குச் சரியான நேரமா என்று யோசியுங்கள்.
இந்த இதழில்
கடைசி வரி – நினைவு! சுஜாதா!