பதினைந்து ஆண்டுகளாகத் துபாயில் வசிக்கிறேன். இத்தனை ஆண்டுகளில் வராத அழைப்பு அன்று வந்தது. அரபித் தோழி ஒருத்தியின் மகனுக்குத் திருமணம். வந்தே ஆக வேண்டும் என்ற அன்புக் கட்டளை வர, நெகிழ்ந்து போனேன். இந்த ஒரு காரணம் போதாதா… போடாமல் வைத்திருந்த ஒன்றிரண்டு நகைகளுக்குப் புத்துயிர் கொடுக்க..?
இதைப் படித்தீர்களா?
சார்வாகனுக்கு அவன் விரும்பிய நிறையற்ற பெருவெளி எப்போது வாய்க்குமென்று நானறியேன். ஆனால் நான் நிறையற்றுப் போனேன்.
சார்வாகனே, ஒடுங்கிப் போ. நீ நிற்குமிடத்தில்தான் நான் குறிப்பிட்ட சொல் உள்ளது. அதுவே உன் குருவென்று உணர். அது மதமற்றது. குலமற்றது. இடமும் காலமும்...















அருமை!. நாங்களும் உங்களோடு அத்திருமணவிழாவில் கலந்துகொண்ட உணர்வு.