Author - பா. ராகவன்

வையமெங்கும் வாழ்ந்து மரித்த அத்தனைப் பெண்களும் பாவம் ஏந்தித் தாங்கும் பழிகற்கள் என்றா நினைத்தாய்? உயிரல்லவா?

வேட்டன் உரத்த குரலில், உன் சேயோன்! என்று இருளில் எங்கோ ஒரு புதரில் சென்று விழுந்த சிசுவை நோக்கிச் சொன்னான்.

நாம் சரித்திரத்தை மாற்றவிருக்கிறோம் மாமனே. உங்கள் பெயரக் குழந்தையைக் காண நீங்கள் எங்கள் வீட்டுக்கு வாருங்கள்.

சிவத்தை அறிந்து, சிவத்தில் கரைந்து சிவமாகிப் போன ஒரு சித்தரால் ஆகக்கூடியவற்றின் எல்லைகள் விவரிக்க ஒண்ணாதவை.

மனிதர்களுடன் புழங்க வேண்டியவனான உனக்கு மனிதர்களால்தான் சிக்கல் வரும். அந்தந்தத் தருணம் உனக்களிக்கும் சாத்தியங்களை நீ பயன்படுத்தவே நேரிடும்.

சித்தரின் வாக்குப்படி அவளை அக்கோயிலின் முதற் பிடாரியாக நியமிக்கத் தனக்குப் பூரண சம்மதமென்று கருவூராரின் சீடனிடம் சோழன் தெரிவித்தான்.

என் மாணாக்கன் வேட்டன் எறிபத்தன் என்பானைச் சோழனின் அவைக்கு அனுப்பி வைத்தேன். சென்றவனைக் குறித்து எந்தத் தகவலும் இல்லை.

உன் மாமன்னன் தனது குருவெனச் சொல்லிக்கொண்டு திரிகிறான் அல்லவா? அந்தக் கருவூர்ச் சித்தர்தாம் எனக்கும் குரு.

சட்டென ஒரு நொடியில் அவன் தனது இருளின் பூரணத்துக்குள் இருந்த ஒளிக் கீற்றைக் கண்டறிந்து கைப்பற்றினான்.

அன்று திறக்காத இவ்வாயில், இன்று திறக்குமானால் இதன் வழியே நானிருந்த என் தாயின் கருவறையைச் சென்றடைவேன்.