Author - பா. ராகவன்

பகுத்துணரத் தெரியாத மனம் தவறான கோலங்களை வரைந்து காட்டுகிறது. சிதைவுற்ற சிந்தை, தவறுகளை நம்ப ஆரம்பித்துவிடுகிறது.

சிவமோ இன்னொன்றோ. மூடி வைக்கப்படும் உண்மை எப்போதும் அப்படியே இருந்துவிடுவதில்லை. முகில் விலகும்போது பரிதி துலங்கியே தீரும்.

நான் உலகைக் காக்கும் ஈசனின் அடிமண். என்னையே ஏந்தி உன் மீது விட்டெறிந்து சொல்கிறேன் கேள். பிஞ்சு மனங்களில் நஞ்சைச் சேர்க்காதே.

சிவனுக்குக் கட்டினாலும் எவனுக்குக் கட்டினாலும் கட்டுமானப் பணி உடலினை உறுதி செய்யும் அல்லவா?

மதமோ, கடவுளோ, மற்றதோ தளையென உள்ள அனைத்தையும் தகர்ப்பதொன்றே சிந்திக்கவல்ல மனிதனின் இருப்புக்கு சாரம்.

அது உன் இருப்பிடத்தை எனக்குச் சுட்டிவிட்டது. இனியென்ன? உன் அத்தனைச் செயல்பாடுகளும் ஆதியோடந்தமாக என்னை வந்தடைந்துவிடும்.

உனக்கு அவனைச் சுற்றி நடப்பவை புலப்படாதிருக்க வேறு ஏதோ ஒரு மாயத்திரை இடையில் விழுந்திருக்க வேண்டும்.

உனக்கும் எனக்கும் இறப்பென்ற ஒன்றில்லை வேட்டனே. எனவே இறப்புக்குப் பிறகு என்னவென்று நாம் என்றுமே அறியப் போவதில்லை.

தொள்ளாயிரத்திரண்டு கிழமைகளாக அவன் தஞ்சப்புரியில்தான் வசித்து வந்தான். மாறுதலுக்குட்படாத அவனது அன்றாடத்தில் பிசிறுகளும் இல்லை.

ஓர் உயிரினம் இன்னொன்றின்மீது அச்சம் கொள்வதினும் அவலம் வேறில்லை. அச்சமென்பது சிந்திக்க இடமற்ற இருள் மூலைகளில் உற்பத்தியாகும் சகதி.