Tag - பா. ராகவன்

சித்தனே, கடவுளை ஏன் படைத்தீர்கள் என்று நான் கேட்க மாட்டேன். யாருக்காவது, எதற்காவது அஞ்சியிருப்பது குற்றங்களைக் குறைக்குமென்று நானறிவேன்.

சிவனென்றும் அவனென்றும் இவனென்றும் பலரில்லை. உருவும் பெயருமற்ற ஒற்றைப் பெருந்தனிமத்துக்கு ஊருக்கொரு பேரும் பேருக்கொரு உருவும் தந்தது மனிதனே அன்றி மற்றதல்ல.

நீ எதனைக் கருதுகிறாயோ அதன் மீது உனக்குள்ள இச்சையை விழுங்கிச் செரித்துவிட்டு, விலகிச் சென்று செயலாற்றுவதே அதை அடைய வழி வகுக்கும்.

அனைத்தும் அறிந்த சித்தரே என்றாலும் மயூரமுகியைத் தான் சந்தித்து வந்த விவரத்தை அவரால் ஊகித்து உணர முடியவில்லை என்பதை அவன் எண்ணி எண்ணி வியந்தான்.

ஒவ்வொரு படைப்புக்கும் ஒரு நோக்கமுண்டு. படைக்கப்பட்ட உயிரினங்கள் அனைத்தும் அதை அறிந்திருக்குமென்று எதிர்பார்க்க இயலாது. ஆனால் நம் படைப்பின் நோக்கத்தை நாம் கண்டடைய வேண்டும்.

என் தவத்தின் நிகரமாக நான் பெற்றதெல்லாம் என்னையன்றி இன்னொன்றின் இருப்பு உறுதியற்றது என்பதுதான். நான் கண்டறிந்த சிவம் என்பது என்றுமே எனக்கில்லாதது.

வேட்டனே. உதிரமல்ல உறவைச் சேர்ப்பது. நமக்கு அது வேறொன்று. பெயரற்றது. விளங்க வாய்ப்பற்ற பெருவெளியில் தோன்றாது மிதந்து செல்லும் மாயத் துகளின் ஒரு முகம் நான். மறு முகம் நீ.

இக்கணம் செய்ய வேண்டியதென்ன என்ற வினா எழுந்தபோது உனக்குச் சிவத்தை நினைக்கத் தோன்றவில்லையல்லவா? சித்தம் சிவமயமாகாமல் சித்து கைவராது வாலிபனே.

பாறைக்குள் உறையும் சிற்பத்தைக் கொணர வல்லவனுக்குச் சிந்தைக்குள் இருந்து சிவத்தைக் கடைந்தெடுக்க இயலாதென்றா எண்ணிவிட்டார்? நான் எதையும் கைவிடுபவனல்லன். என்னால் தோற்க இயலாது.

உன் திறமை உன்னை நாடறிந்த ஒருவனாக்கும். என் கணிப்பு சரியெனில் சோழ தேசத்தின் நிகரற்ற மதியூகிகளுள் ஒருவனாக நீ மதிக்கப்படுவாய். அந்நாள் விரைவில் வரும்.