Author - பா. ராகவன்

தோன்றும் அனைத்துமே இயற்கையின் துகள்கள்தாம். அனைத்தையும் கடக்க முடியும்போதுதான் தோன்றாது துலங்கும் துகளைக் கண்டறிய முடியும்.

மக்களைத் தன்னிச்சையாகச் சிந்திக்க விடாமல் எதிலும் எல்லாவற்றிலும் எதற்காக ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள், வர்க்க பேதங்கள்?

தத்தனே, அன்றைக்கு உன்னிடம் ஒன்று சொன்னேன். உன் உலகம் வேறு. உன் மனிதர்கள் வேறு. திறந்தே கிடந்தாலும் என் எல்லைக்குள் நீ நுழைவது சிரமம்.

நானொரு சாதாரண மனிதன் என்பதை உளப்பூர்வமாக உணர்வதே அருமையல்லவா? இந்த எண்ணம் மனிதராகப் பிறக்கும் பெரும்பாலானோருக்குக் கிடையாது.

ஐயனே, நான் கல்வியற்றவன். வாதம் என் இயல்பல்ல. தவிர உங்களை வாதிட்டு வெல்லும் உத்தேசமும் அற்றவன். உமது இயலுக்குள் என்னால் பொருந்த இயலாது. என்னை என் வழியில் விட்டுவிடுங்கள்.

தெய்வமென்ற ஒன்றை நிறுவி, கதைகளைப் புனைந்து அதன் ஆபரணமாக்கி அணிவித்து, அதற்கு அச்சப்படச் சொல்லிக் கொடுக்கவே மதமென்ற ஒன்றைக் கட்டினார்கள்.

இது வேட்டனின் முந்நூறாண்டு காலத் தவம். கனியும் காலம் இப்போதுதான் வந்திருக்கிறது. நாம் எடுத்து வைத்திருப்பது முதலடியே அன்றி வேறல்ல.

சிவன் ஒரு சித்தனே என்றால் உங்களைப் போல அவன் என்னெதிரில் தோன்றினால் உங்களை வணங்குவது போல அவனையும் வணங்குவேன்.

மனமென்பது உன் இச்சைகளின் கொள்கலன். உன் உடலம் அக்கொள்கலனைத் தூக்கிச் சுமக்கும் அடியாள். ஆன்மா இதுவல்ல.

நேரிடை எண்ணமும் மனித குலத்தின் மீது பற்றும் உள்ள நீங்கள் உங்கள் கலையைக் கொண்டு மக்களுக்கு நல்லனவற்றைச் செய்துகொண்டே இருக்க முடியுமானால் மன்னர்கள் எதற்கு?