Author - பா. ராகவன்

சார்வாகன் தனது தவத்தில் என்னைக் கருதி, என் சிந்தையை நெருங்கியிருக்கிறான். என்னைத் தாக்கிய வெப்பமென்பது அவனது தவமன்றி வேறில்லை.

சார்வாகன் நமது கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகிச் செல்கிறானென்றால் நமது இருப்பின் மூலம் ஆட்டம் காண்கிறதென்று பொருள்.

நீ கண்டதொன்றை உன் வழியாக நான் காண வழியுண்டா என்று பார்க்கவே உன்னை இத்தவத்தில் அமர்த்துகிறேன்.

மனிதனுக்கு அவனது சுயத்தையன்றி வேறொன்று பெரிதல்ல தத்தனே. சுயத்தைச் சிவமெனக் கருதுவதுகூடத் தன்னைக் கடவுளாக எண்ணி இறுமாந்திருப்பதற்குத்தான்.

உண்மையென நீ ஏந்திச் சுமக்கும் எது ஒன்றும் மாயை படராததல்ல. மாயை விலக்கிய பூரண உண்மையை உனக்கு நான் காட்டுவேன்.

நான் ஏன் தவமிருக்க வேண்டும்? தவிர, எனக்குத் தவமெல்லாம் தெரியாது, புரியாது. பழக்கமும் இல்லை. அவசியமும் இல்லை.

தோன்றும் அனைத்துமே இயற்கையின் துகள்கள்தாம். அனைத்தையும் கடக்க முடியும்போதுதான் தோன்றாது துலங்கும் துகளைக் கண்டறிய முடியும்.

மக்களைத் தன்னிச்சையாகச் சிந்திக்க விடாமல் எதிலும் எல்லாவற்றிலும் எதற்காக ஆயிரம் கட்டுப்பாடுகள், வர்க்க பேதங்கள்?

தத்தனே, அன்றைக்கு உன்னிடம் ஒன்று சொன்னேன். உன் உலகம் வேறு. உன் மனிதர்கள் வேறு. திறந்தே கிடந்தாலும் என் எல்லைக்குள் நீ நுழைவது சிரமம்.

நானொரு சாதாரண மனிதன் என்பதை உளப்பூர்வமாக உணர்வதே அருமையல்லவா? இந்த எண்ணம் மனிதராகப் பிறக்கும் பெரும்பாலானோருக்குக் கிடையாது.