Tag - நாவல்

தஞ்சப்புரி முழுவதையும் பறந்து கடந்து பார்த்துவிட்டேன்; கோயிலைக் காணவில்லை என்று மயூரம் சொன்னது பொய்யல்ல. கோயில் தென்படத்தான் இல்லை.

எனக்கு எதுவும் விளங்கவில்லை சார்வாகனே. தஞ்சப்புரியெங்கும் பறந்து திரிந்துவிட்டேன். நிசும்பசூதனியின் கோயிலைக் காணவில்லை.

அக்கணம் எனக்கு உண்டான பரவசத்துக்கு நிகரென்று ஒன்றைச் சொல்லவே முடியாது. எத்தனை தீர்க்கமான திட்டம்! கருவூர்ச் சித்தர் சிந்தையால் எட்டித் தொடவியலாத மனிதரென்று எண்ணிக்கொண்டேன்.

வேட்டனைக் கூட என்னால் எப்படியோ எட்டித் தொட்டுவிட முடிந்தது. ஆனால் அந்த இன்னொரு தரப்பு யார்? எனக்கு ஐயமேயில்லை; அது அவனைத் தவறாக இயக்கவில்லை.

நொடிப் பொழுது எனக்கு மல்லனின் மீது பரிதாபம் போன்றதொரு உணர்ச்சி ஏற்பட்டது. ஓ, நான் ஏன் மனிதர்களைப் போலச் சிந்திக்கிறேன் என்று என்னையே கடிந்துகொண்டேன்.

நான் தோற்கப் போவதில்லை. அது இங்குதான் உள்ளது. இந்தப் படித்துறைதான். ஏதோ ஒன்று மறைக்கிறது. அல்லது ஏதோ ஒன்றைத் தவறவிடுகிறேன். என்னவென்று அறியாமல் விடுவதில்லை.

ஒவ்வொருவர் சிந்தையும் அடுத்தவருக்காகவே இயங்குவதை மூவருமே அறிந்திராத கட்டமைப்பை எப்படி ஒரு மனிதப் பிறவியால் சிந்தித்து வடிவமளித்திருக்க முடியும்?

ஒன்று கேட்க வேண்டும். பெயரன்றி வேறொன்றையும் நானறியாத வேட்டன் எறிபத்தன் என்னைப் போலொரு சார்வாகனா?