நாள்தோறும்

எனக்கு இந்த ஐயம் தீராத ஒன்றாகவே உள்ளது. அவன் செலுத்தப்படுகிறான். இயக்கப்படுகிறான். ஆனால் இயக்குபவன் நீ அல்ல. அல்லது நீ மட்டுமல்ல.

சித்தர் மிக நிச்சயமாகச் சார்வாகனின் சிந்தைக்குள்ளோ, அவன் இருந்த இடத்திலோ இல்லை. அவர் புறப்பட்டுச் சென்றுவிட்டதை நானே கண்டேன்.

மனிதரினும் மகத்தான படைப்பு வேறில்லை அல்லவா? நான் மகத்தான அனைத்தையும் மதிப்பேன். உங்களை மதிப்பது போல.

என் சிவமென ஒன்றில்லை, உன் சிவமென ஒன்றில்லை. காண்பதெல்லாம் சிவமெனக் கருத முடிந்தவனுக்குக் கூடாத செயலொன்றில்லை.

சார்வாகம் உனது சித்தாந்தமாகவும் சிவமே எனது சித்தாந்தமாகவும் இருப்பினும் இருவரும் கருதுவது கேடற்ற சகவாழ்வையே அல்லவா.

சோழ நாட்டில் உள்ள கோயில்கள் அனைத்தும் ஒருநாள் தகர்க்கப்படும். சதிக்கூட்டமொன்று அந்நாசச் செயலை நிகழ்த்தத் திட்டமிட்டிருக்கிறது.

சாகாவரம் பெற்ற வேட்டன் இல்லாது போக வாய்ப்பில்லை. ஆனால் இருப்புக்குப் பொருளற்றுப் போவதும் இல்லாது போவதும் ஒன்றே அல்லவா?

துறந்திருப்பதென்பது ஓர் அவல நிலை. இல்லாத ஒன்றை அடையும் கனாவின் விலையாக இருக்கும் அனைத்தையும் துறந்திருப்பது அபத்தமன்றி வேறல்ல தத்தனே.

சார்வாகனை இயக்குபவன் நீயாக மட்டுமே இருக்க வேண்டும். இன்னொருவன் இருப்பானாகில், அவனை இல்லாது போகச் செய்வதே நம் முதன்மைப் பணி.

மயிலாள்! பொன்னைக் கண்டு பூரிப்படையாதே. சர்ப்பத்தின் நஞ்சே பொன்னாகியிருக்கிறதென்பதை எண்ணிப் பார்.

வேட்டனே, மீண்டுமொரு முறை சார்வாகன் உன்னை நெருங்கித் தொடும்போது சிறிதளவு உன்னைத் திறந்து காட்டு.

சார்வாகன் தனது தவத்தில் என்னைக் கருதி, என் சிந்தையை நெருங்கியிருக்கிறான். என்னைத் தாக்கிய வெப்பமென்பது அவனது தவமன்றி வேறில்லை.

சார்வாகன் நமது கட்டுப்பாட்டிலிருந்து விலகிச் செல்கிறானென்றால் நமது இருப்பின் மூலம் ஆட்டம் காண்கிறதென்று பொருள்.